Συγκατάθεση στον λογισμό

- Γιατί, Γέροντα, μου περνούν στο μοναστήρι διάφοροι κακοί λογισμοί, ενώ στον κόσμο
δέν γινόταν αυτό; Έγώ τους επιτρέπω;
- Όχι,  ευλογημένη!  Άσ'  τους  να  ερχωνται  και  νά  φεύγουν.  Μήπως  τα  αεροπλάνα  πού
περνούν πάνω από το μοναστήρι και σου χαλούν τήν ησυχία σέ ρωτούν; Έτσι και αυτοί οι
λογισμοί.  Μήν  απελπίζεσαι.  Αυτοί  οι  λογισμοί  είναι  κανοναρχίσματα  τού  διαβόλου.  Είναι σαν τα διαβατάρικα πουλιά πού, όταν πετούν στον ουρανό, είναι πολύ όμορφα νά τά χαζεύης.
Αν  όμως  κατεβούν  και  κάνουν  φωλιά  στό  σπίτι  σου,  μετά  κάνουν  πουλάκια,  και  τά
πουλάκια λερώνουν.
- Γιατί όμως, Γέροντα, νά μού ερχωνται τέτοιοι λογισμοί;
- Αυτήν τήν δουλειά τήν κάνει ό πειρασμός. 'Αλλά υπάρχει  μέσα  σου και  κατακάθι  δεν
έγινε ακόμη ή κάθαρση. Εφόσον όμως εσύ δέν τους δέχεσαι, δέν έχεις ευθύνη. Άφησε τά
σκυλιά  νά  γαυγίζουν.  Μήν  τους  ρίχνης  πολλές  πέτρες.  Γιατί,  όσο  τους  ρίχνεις  πέτρες,
συνεχίζουν  νά  γαυγίζουν  και  άπό  τις  πολλές  πέτρες  θά  χτίσουν  μοναστήρι  ή  σπίτι,
ανάλογα..., και ύστερα δύσκολα να το γκρεμίσης.
- Δηλαδή, Γέροντα, πότε γίνεται συγκατάθεση στους λογισμούς;

Συζήτηση μέ τους λογισμούς

- Γέροντα, όταν έρχεται ένας λογισμός υπερήφανος, υποφέρω.
- Τον κρατάς μέσα σου;
-Ναί.
- Γιατί τον κρατάς; Νά του κλεινής την πόρτα. Άμα τον κρατάς μέσα σου, ζημία έχεις. Έρχεται
ό λογισμός σαν τον κλέφτη, του ανοίγεις την πόρτα, τον βάζεις μέσα, πιάνεις κουβέντα μαζί του,
και μετά εκείνος σε κλέβει. Με τον κλέφτη πιάνει κανείς κουβέντα; Όχι μόνον κουβέντα δέν
πιάνει, αλλά κλειδώνει την πόρτα, γιά νά μην μπή μέσα. Μπορεί ακόμη καί νά μή συζήτησης
μαζί  του,  αλλά  γιατί  νά  τον  άφήσης  νά περάση;  Ας  πούμε  ένα παράδειγμα  δέν  λέω  ότι  έχεις
τέτοιους λογισμούς, αλλά άς υποθέσουμε ότι σου έρχεται ένας λογισμός ότι μπορούσες νά είσαι
εσύ Γερόντισσα. Εντάξει, ήρθε ό λογισμός. Μόλις ερθη, πες στον εαυτό σου: πολύ καλά θέλεις νά
είσαι  Γερόντισσα;  γίνε  πρώτα  στον  εαυτό  σου  Γερόντισσα,  οπότε  αμέσως  κόβεις  την
συζήτηση.  Τί,  με  τον  διάβολο  θά  συζητάμε;  Βλέπεις,  όταν  ό  διάβολος  πήγε  νά  πειράξη  τον
Χριστό, Εκείνος του είπε: ­Ύπαγε οπίσω μου, σατανά. Άφου ό Χριστός είπε στον διάβολο:
άντε πήγαινε..., έμεϊς τί νά συζητάμε;

Να βάζουμε ερωτηματικά στους λογισμούς υπόνοιας

- Γέροντα, τί βοηθάει να διώχνω τους λογισμούς υπόνοιας;
- Όλα είναι  πάντα  έτσι,  όπως  τά  βλέπεις;  Να  βάζης  πάντα  ενα  ερωτηματικό  σέ  κάθε
λογισμό  σου,  μιά πού όλα  τά  βλέπεις συνήθως αριστερά, καθώς επίσης  και άπό κανέναν
καλό  λογισμό  γιά  τους  άλλους,  γιά  νά  μην  άμαρτάνης  με  τις  κρίσεις  σου.  Αν  βάζης  δύο
ερωτηματικά, είναι πιο καλά. Αν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα. Έτσι κι εσύ ειρηνεύεις και
ωφελείσαι,  άλλα  και  τον  άλλον  ωφελείς.  Αλλιώς,  μέ  τον  αριστερό  λογισμό  νευριάζεις,
ταράζεσαι  και  στενοχωριέσαι,  οπότε  βλάπτεσαι  πνευματικά.  Όταν άντιμετωπίζης  ό,τι
βλέπεις  μέ  καλούς  λογισμούς,  μετά  άπό  λίγο  καιρό  θά  δής  ότι  όλα  ήταν  πράγματι  έτσι,
όπως  τά  είδες  μέ  καλούς  λογισμούς.  Θά  σοϋ  πώ  ενα  περιστατικό,  γιά  νά  δής  τί  κάνει  ό
αριστερός  λογισμός.  Μιά  μέρα  ήρθε  στο  Καλύβι  ένας  μοναχός  και  μου  λέει:  Ό  Γέρο-
Χαράλαμπος είναι μάγος έκανε μαγικά. Τί λές, μωρέ χαμένε; Δεν ντρέπεσαι;, του λέω.
Ναι, μου λέει,  τόν  είδα  μια  νύχτα  με  φεγγάρι  πού έκανε  "μ,  μ,  μμμ..."  και  έχυνε  μέ  μια
νταμιτζάνα  κάτι  μέσα  στα  κλαδιά.  Πάω  μια  μέρα  και  βρίσκω  τόν  Γέρο-Χαράλαμπο.  ¨Τί
γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; του λέω. Πώς τα περνάς; Τί κάνεις; Κάποιος σέ είδε πού ερριχνες
εκεί μέσα στα βάτα κάτι μέ μια νταμιτζάνα και έκανες "μ, μ, μμμ...". ¨Ήταν κάτι κρίνα μέσα
στά  ρουμάνια,  μου  λέει,  και  πήγα  νά  τά  ποτίσω. Έλεγα  "Χαίρε,  Νύμφη  ανύμφευτε!"-και
ερριχνα  λίγο  νερό  στο  ένα  κρίνο  "Χαίρε,  Νύμφη  άνύμφευτε!"  και  ερριχνα  λίγο  νερό  στο
άλλο...  Γέμιζα  πάλι  την  νταμιτζάνα,  ξαναέρριχνα.  Βλέπεις;  Και  ό  άλλος  τόν  πέρασε  γιά
μάγο!

Η κάθαρση του νου και της καρδιάς

- Γέροντα, πώς έρχεται ή κάθαρση του νου και της καρδιάς;
- Σάς έχω πει οτι, για να εξαγνισθούν ό νους και ή καρδιά, δεν πρέπει ό άνθρωπος νά δέχεται
τους πονηρούς λογισμούς πού του φέρνει το ταγκαλάκι, ούτε ό ίδιος νά σκέφτεται πονηρά.
Νά προσπαθη νά βάζη πάντα καλό λογισμό, νά μη σκανδαλίζεται εύκολα και νά βλέπη μέ επιείκεια
και  αγάπη  τά  σφάλματα  των  άλλων.  Όταν  πληθαίνουν  οι  καλοί  λογισμοί,  ό  άνθρωπος
εξαγνίζεται  ψυχικά,  κινείται  μέ  ευλάβεια,  ειρηνεύει,  και  ή  ζωή  του  είναι  Παράδεισος.
Διαφορετικά, τά βλέπει όλα μέ καχυποψία και γίνεται ή ζωή του κόλαση. Μόνος του κάνει την ζωή του
κόλαση.
Χρειάζεται  νά  εργασθούμε  γιά  την  κάθαρση. Μπορεί νά  αναγνωρίζουμε τά  χάλια  μας,
άλλα αυτό δεν άρκεί. Αν δεν δεχώμαστε πονηρούς λογισμούς και οι ίδιοι δεν σκεφτώμαστε
πονηρά, άλλα  γιά ο,τι  μας  λένε,  γιά  ό,τι  βλέπουμε, βάζουμε καλό λογισμό, θά καθαρίσουν ό
νους  και  ή  καρδιά.  Ό  πειρασμός  βέβαια  δεν  θά  σταματήση  νά  μας  στέλνη  άπό  κανένα
πονηρό τηλεγράφημα. Καί νά απαλλαγούμε άπό τους δικούς μας λογισμούς, του διαβόλου
τά πειράγματα θά υπάρχουν, άλλα δεν θά κολλούν, αν είναι καθαρή ή καρδιά.
- Γέροντα, ή προσευχή δεν βοηθάει στην κάθαρση τού νού;

Η καλλιέργεια των καλών λογισμών

- Γέροντα, οί καλοί λογισμοί έρχονται μόνοι τους ή πρέπει να τους καλλιεργώ;
- Πρέπει  να  τους  καλλιεργής. Να παρακολουθης τόν  εαυτό  σου,  να  τόν  έλέγχης  και  να
προσπαθής,  όταν  ό  εχθρός  σου  φέρνη  κακούς  λογισμούς,  να  τους  διώχνης  και  να  τους
αντικαθιστάς με καλούς λογισμούς. Όταν αγωνίζεσαι έτσι, θά καλλιεργηθή ή διάθεση σου
και  θα  γίνη  καλή.  Τότε  ό  Θεός, βλέποντας την  καλή σου διάθεση, θά συγκαταβή και θά σε
βοηθήση, οπότε οί κακοί λογισμοί δεν θά βρίσκουν μέσα σου τόπο. Θά φεύγουν και θά εχης
πλέον φυσιολογικά καλούς λογισμούς. Θά απόκτησης μιά συνήθεια προς τό καλό, θά ερθη
ή καλωσύνη στην καρδιά σου, και τότε θά φιλόξενης μέσα σου τόν Χριστό. Αυτό όμως δεν
γίνεται από την μιά μέρα στην άλλη χρειάζεται χρόνος και συνεχής αγώνας, γιά νά λάβη ή ψυχή
τόν στέφανο της  νίκης.  Τότε  πιά  ό πόλεμος εξαλείφεται  γιά  πάντα,  διότι  οί  πόλεμοι  είναι
ξεσπάσματα  εσωτερικής  ακαταστασίας,  πού  τήν  εκμεταλλεύονται  οί  προπαγάνδες  τών
εχθρών.

Ή πνευματική ζωή στον λογισμό βασίζεται

- Διάβασα,  Γέροντα,  οτι  οι  Έλληνες στον  Ιταλικό  πόλεμο  πρώτα  προσπαθούσαν νά
χαλάσουν τά οχυρά του εχθρού και υστέρα έκαναν επίθεση.
- Και  ό  διάβολος  τό  ίδιο  κάνει.  Όπως δηλαδή  ό  εχθρός,  πριν  κάνη  επίθεση  μέ  τό
πυροβολικό, βομβαρδίζει με την αεροπορία τά οχυρά, γιά νά τά σπάση, έτσι και ό διάβολος
πρώτα βομβαρδίζει μέ λογισμούς τον άνθρωπο και ύστερα του επιτίθεται. Αν δέν χαλάση
τον  λογισμό  τοϋ άνθρωπου, δέν επιτίθεται, γιατί  ό άνθρωπος αμύνεται  μέ  τον  καλό  λογισμό
είναι στο αμπρί του!
Ό αριστερός λογισμός είναι ξένο σώμα και πρέπει ό άνθρωπος νά προσπαθήση νά τό
άποβάλη.  Αυτόν  τον  αγώνα  όλοι έχουμε  τήν  δύναμη  νά  τον  κάνουμε.  Κανένας  δέν
δικαιολογείται  νά  πή  οτι  είναι  αδύνατος και  δέν μπορεί νά τον κάνη. Δέν είναι κασμάς ούτε
βαριά,  γιά  νά  μήν  μπορή  νά  τά  σηκώση,  επειδή  τρέμουν  τά  χέρια  του.  Δέν  τό  βλέπω
δύσκολο,  τό  νά  τά παίρνουμε όλα δεξιά.  Γιατί  νά εξετάσω λ.χ.  τήν  ιδιοτροπία  του  άλλου;
Μπορεί  στην  πραγματικότητα  αυτό  πού  κάνει  νά  μήν  είναι  ιδιοτροπία,  άλλα  νά  τό  κάνη
επίτηδες, γιά νά ταπεινωθή.