Οί πειρασμοί στην ζωή μας

Ό  Θεός  επιτρέπει  τους  πειρασμούς  ανάλογα  μέ  τήν  πνευματική  μας  κατάσταση.
Άλλοτε επιτρέπει νά κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ.  μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη
φορά προσεκτικοί καί νά αποφύγουμε ή μάλλον νά προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πού
θά  μας  έκανε  το  ταγκαλάκι.  Άλλοτε αφήνει  τόν  διάβολο  νά  μάς  πειράζη,  γιά  νά  μάς
δοκιμάση. Δίνουμε δηλαδή εξετάσεις καί αντί κακό ό διάβολος μάς κάνει καλό. Θυμηθήτε
τόν Γερο-Φιλάρετο πού έλεγε: Τέκνον, έγκατάλειψις Θεού, ούδένα πειρασμόν σήμερα.
Ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα με τους πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό.
Ένας δυνατός,  όπως  ό  Γερο-Φιλάρετος,  δέν αποφεύγει  τους  πειρασμούς,  άλλα  λέει
στον  Χριστό:  Στείλε  μου,  Χριστέ  μου,  πειρασμούς  καί  δώσε  μου  κουράγιο  νά  παλέψω.
Ένας αδύνατος όμως θά πή: Μήν έπιτρέπης, Χριστέ μου, νά πειρασθώ. ­Μη είσενέγκης
ημάς εις πειρασμόν.... Εμείς όμως πολλές φορές, όταν έχουμε έναν πειρασμό, λέμε: ε,  μά
είμαι άνθρωπος κι εγώ δέν αντέχω άλλο!, ενώ θά έπρεπε νά πούμε: Δέν είμαι άνθρω-
πος  είμαι  παλιάνθρωπος.  Θεέ  μου,  βοήθησε  με  νά  γίνω  άνθρωπος.  Δέν  λέω  νά
επιδιώκουμε  εμείς  τους  πειρασμούς,  άλλα,  όταν  έρχωνται,  νά  τους  αντιμετωπίζουμε  με
καρτερία καί προσευχή.

Νά κάνουμε τό καλό άπό αγάπη γιά τον Χριστό

- Γέροντα, φοβάμαι, όταν σκέφτωμαι τά δύσκολα χρόνια πού περιμένουμε.
- Τί φοβάσαι, μήπως πάς στην κόλαση και βασανίζεσαι μαζί μέ τά ταγκαλάκια; Τό νά λές:
βοήθησε με, Χριστέ μου, νά πάω στον Παράδεισο, γιά νά μή Σέ στενοχωρήσω, γιατί είναι βαρύ
μετά άπό όσα έκανες γιά μένα νά μέ νιώθης στην κόλαση, αυτό τό καταλαβαίνω. Αλλά νά θέλης νά
πάς στον Παράδεισο, γιά να βολευτής, αυτό δεν έχει φιλότιμο. Δεν τό λέω αυτό, γιά νά αφήσουμε
ρέμπελη τήν ζωή μας, νά κάνουμε αταξίες και νά πάμε στην κόλαση, αλλά πολλές φορές μπαίνει μιά
προσπάθεια: νά  κάνω  τό  καλό,  γιά  νά  μή  χάσω  τόν  Παράδεισο.  Άν  έχουμε  φιλότιμο,  θα
σκεφθούμε: Τόσοι άνθρωποι θά πάνε στην κόλαση, οι καημένοι, πού και σ' αυτήν τήν ζωή δεν ένιωσαν
λίγη αληθινή χαρά, κι έγώ θά σκεφθώ τόν εαυτό μου;. Ειλικρινά σας λέω, δεν μέ απασχολεί που
θά πάω. Τόν εαυτό μου τόν έχω πετάξει. Όχι ότι θέλω νά είμαι μακριά από τόν Χριστό καί γι' αυτό
δέν μέ απασχολεί άν πάω στον Παράδεισο, άλλα δέν είναι σκοπός μου νά κάνω τό καλό, γιά νά
πάω στον Παράδεισο.

Τά έκ προθέσεως σφάλματα

Νά προσέξουμε πολύ τά έκ προθέσεως σφάλματα,  γιατί  αυτό πού θά έξετάση ό  Θεός είναι ή
πρόθεση μας. Τά σφάλματα πού κάνουμε άπό απροσεξία είναι ελαφρότερα. Μερικές αμαρτίες είναι
αμαρτίες, αλλά έχουν καί ελαφρυντικά.
Ύστερα, όταν σφάλουμε χωρίς νά τό θέλουμε, ό Θεός οικονομάει έτσι τά πράγματα, ώστε
νά χρησιμοποιηθή
τό σφάλμα μας γιά καλό. Δηλαδή, όχι ότι έπρεπε νά σφάλουμε, γιά νά γίνη αυτό τό καλό, άλλα
αφού σφάλαμε χωρίς νά τό Θέλουμε, ό Θεός αξιοποιεί τό σφάλμα μας και βγαίνει καλό. Όταν
όμως κάνουμε ένα σφάλμα εν γνώσει μας και έπειτα μετανοιώσουμε, νά ευχηθούμε νά μη γίνη
κακό άπό τις συνέπειες του σφάλματος μας.

Απαλλαγή από τό σκοτάδι τής αμαρτίας

- Είναι πολύ βαρύ, Γέροντα, νά μολύνη κανείς τό Άγιο Βάπτισμα;
- Ανάλογα πόσο τό μολύνει. Άλλος τό μολύνει πολύ, άλλος λίγο, άλλος κάνει έναν λεκέ,
άλλος δύο...
- Και είναι τά μεγάλα αμαρτήματα πού μολύνουν τό Βάπτισμα;
- Έ, φυσικά, τά θανάσιμα αμαρτήματα τό μολύνουν και τότε ή θεία Χάρις απομακρύνεται
από  τόν  άνθρωπο.  Βέβαια  δεν  τόν  εγκαταλείπει,  όπως  ούτε  ό  Φύλακας  Άγγελος  δεν  τόν
εγκαταλείπει. Θυμάστε τί είχε πει ό διάβολος στον ιερέα των ειδώλων γιά τόν μοναχό πού
ήθελε νά παντρευτή την κόρη του; Μή βιάζεσαι αυτός εγκατέλειψε τόν Θεό, άλλα ό Θεός δεν
τόν εγκατέλειψε ακόμη.
- Γέροντα, μπορεί κανείς νά ζή στο σκοτάδι τής αμαρτίας και νά μήν τό αισθάνεται;
- Όχι, τήν αίσθηση όλοι τήν έχουν, άλλα υπάρχει αδιαφορία. Γιά νά έρθη κανείς στο φως
τού  Χριστού,  πρέπει  νά  θέλη  νά  βγη  από  τό  σκοτάδι  τής  αμαρτίας.

Ό εξαγνισμός της καρδιάς

- Γέροντα, ό Χριστός χωράει σέ όλες τις καρδιές;
-Ό Χριστός χωράει, οί άνθρωποι δέν Τον χωράνε,  γιατί δέν προσπαθούν νά διορθωθούν.
Γιά  νά  χωρέση  ό  Χριστός  μέσα  μας,  πρέπει  νά  καθαρίση  ή  καρδιά.  ­Καρδίαν  καθαράν
κτίσον εν έμοί, ό Θεός....
- Γέροντα, γιατί τά άγρια ζώα δέν πειράζουν τους Αγίους;
- Αφού  ημερεύουν  οί  άνθρωποι,  ημερεύουν  και  τά  άγρια  ζώα  και  αναγνωρίζουν  ότι  ό
άνθρωπος είναι αφεντικό τους. Στον Παράδεισο, πριν από την πτώση, τά άγρια θηρία έγλειφαν
τους  Πρωτοπλάστους  μέ  ευλάβεια,  αλλά  μετά  την  πτώση  πήγαιναν  νά  τους  ξεσκίσουν.  Όταν  ένας
άνθρωπος  επανέρχεται  στην  προπτωτικη  κατάσταση,  τά  ζώα  τον  αναγνωρίζουν  πάλι  γιά
αφεντικό. Σήμερα όμως βλέπεις ανθρώπους πού είναι χειρότεροι από τά άγρια θηρία, χει-
ρότεροι άπό τά φίδια. Εκμεταλλεύονται απροστάτευτα παιδιά, τους παίρνουν τά χρήματα
καί, όταν έρχωνται σέ δύσκολη θέση, τά ενοχοποιούν, καλούν τήν αστυνομία, τά πηγαίνουν και
στό  ψυχιατρείο.  Γι' αυτό  τόν  147ο Ψαλμό πού διάβαζε ό Άγιος Αρσένιος ό Καππαδόκης, για νά
ημερέψουν τα άγρια ζώα και νά μήν κάνουν κακό στους ανθρώπους, τον διαβάζω, για νά ημερέψουν
οι άνθρωποι και νά μήν κάνουν κακό στους συνανθρώπους τους και στά ζώα.